1 Min Hazır
Zaman, bazı şeyleri soldurur; bazılarını ise derinleştirir. Ahşabın yüzeyinde biriken izler – güneşin açtığı renk farkları, dokunuşların bıraktığı yumuşak aşınmalar, havanın yavaş yavaş işlediği çizgiler, sessiz bir birikim gibidir. Cilayla kapatılmayan yüzey, her geçen gün biraz daha kendine gelir; zaman aldıkça daha çok şey anlatır. Bu, varoluşun bir hatırlatmasıdır:
Gerçek güzellik, yenilikte değil, birikimdedir. Bir masa, üzerine konan her tabakla, her fincanla yeni bir iz alır; ama eski izlerini kaybetmez. Biz de böyle değil miyiz? Zaman bizi pürüzsüzleştirmez; birikimle zenginleştirir. Ahşabı doğal bırakmak, zaman almayı bir yük değil, bir kazanç olarak görmektir. Her iz yeni bir hikayedir.
Sıradaki yazı
Ahşabın Saklı Hafızası
Ahşap, doğanın en samimi malzemesidir. Üzerinde geçen yılları, güneş ışığını, rüzgârı ve yağmuru saklamadan...
Ahşabın Kendi Sesini Duymak
Ahşap, doğduğundan beri kendi sınırlarını bilir. Bir ardıç ince ve hafif bir forma...